01 februari 2019

Ontwerper Mojdeh Amiri, 28 jaar, geboren en getogen Iraanse verliet in 2015 haar vaderland voor haar grote liefde. Ze emigreerde naar Nederland en dat blijkt niet zomaar een beslissing. We spraken over keuzes maken, de impact van haar religieuze achtergrond, de trots op haar onafhankelijkheid, over cultuur, en, hoe kan het ook anders, haar kijk op werken bij Heembouw.

Mojdeh-Amiri-ontwerper-bij-Heembouw.jpg

Bescheiden maar zeker niet onopvallend zwaait Mojdeh naar me als ik het werkcafe binnenloop. Zonder enige moeite neemt ze mij mee in haar oude maar ook nieuwe leven. “Liefde op afstand is niks voor mij. Mijn man, die ook uit Iran komt, is 17 jaar geleden afgestudeerd aan de TU Delft en wil sindsdien niet meer terug naar Iran. Toen moest ik wel. Ik besloot ervoor te gaan, te verhuizen naar een ander land met een nieuw leven. Maar geloof maar niet dat dat een makkelijke keuze is voor een meisje uit Iran!”

Wat betekende deze keuze voor jou en jouw familie?

“In Iran blijven kinderen bij hun ouders totdat ze gaan trouwen. Ook al ben je 50, je verlaat pas het ouderlijk huis als het zover is. Mijn broers, zussen en ik daarentegen zijn onafhankelijk opgegroeid. We studeerden allemaal in een andere stad, ver van huis. En geen van ons is na de studie teruggekeerd naar onze ouders. Mijn vader heeft ons meegegeven dat we moeten gaan voor het allerbeste en onze eigen keuzen moeten maken. M’n moeders hart roept nog steeds dat we terug moeten komen, maar accepteert zoals het is. Ze past zich aan. En dat is gelukkig een eigenschap die ik van haar heb meegekregen.”

Waarom is aanpassen voor jou zo belangrijk?

“Als iedereen vasthoudt aan zijn of haar eigen cultuur, kunnen we niet verder ontwikkelen. Toen ik besloot naar Nederland te gaan, heb ik geaccepteerd dat ik, om ook in Nederland de titel Architect te mogen dragen, opnieuw moest gaan studeren. Ook ben ik direct de Nederlandse taal gaan leren en het gedrag van Nederlanders gaan volgen; hoe wordt hier geleefd? Wat ik heb gemerkt is dat iedereen hier een mening heeft, deze ook uit en er snel beslissingen worden gemaakt. Er is hier veel meer vrijheid om iets te vinden. In Iran gaat alles gepaard met bemoeienissen, door zowel politieke als familiaire invloeden.”

Mojdeh-Amiri-ontwerper-bij-Heembouw-op-de-bouwplaats-verticaal.jpg

Hoe belangrijk is cultuur voor jou?

“Enerzijds veel, het zit in de aderen van Iran. Anderzijds heb ik zodra ik in Nederland was mijn hoofddoek afgedaan en mijn geloof deels achter me gelaten. Wat ik vanuit mijn eigen cultuur waardeer, is het respect voor mensen. Dat is mij op het lijf geschreven, mijn moeder heeft ervoor gezorgd dat er een duidelijke grens was tussen iets vinden en iets zeggen. Dat typeert onze cultuur en dan is het verschil met Nederland groot. Ik schrik er soms van wat kinderen allemaal tegen ouders zeggen. Dan mis ik normen en waarden en het hebben van respect. Ik merk het hier ook op de werkvloer. We voeren soms te lange en scherpe discussies over te kleine dingen. Gewoon omdat we niet snel willen toegeven.”

Hoe gaat dat dan bij Heembouw?

“Het is voor het eerst dat ik ergens werk waar de cultuur zó sterk is. Ik ben hier nu een klein half jaartje gedetacheerd bij Habeon Architecten en ik mag overal bij zijn. Ik word ondergedompeld in niet alleen de DNA van Habeon maar van heel Heembouw. Neem de Dag van de Cultuur, de klantgroepdag van Kantoren maar ook het waardevolle introductieprogramma voor nieuwkomers. Ik leer zelfs mijn eigen baas kennen! Met de hiërarchie in Iran is dat ondenkbaar. Het belang van tradities bij Heembouw is groot en dat herken ik vanuit mijn eigen cultuur. Het verschil is alleen dat je hier recht hebt om iets te zeggen, iets dat niet in mij zit. En dat is wat ik net benoemde. Ik merk dat we graag bij ons eigen standpunt blijven, het beter weten en niet altijd willen toegeven. Eigenwijs zijn is goed, accepteren is soms beter.”

Je bent een ambitieuze vrouw. Wat is je doel?

“Ken je Zaha Hadid? Zij is mijn grote voorbeeld. Deze Brits-Iraakse vrouw studeerde in Londen af als architect en heeft sindsdien zoveel prachtige werken over heel de wereld gemaakt. Allemaal met een eigen stijl. Ze is inmiddels overleden en mijn missie is om haar op te volgen. Ik leer veel bij Habeon, ik werk aan verschillende projecten en zie veel ruimte om te ontwikkelen. Het tempo van de ontwerpfase is weliswaar hoog. Maar, we proberen altijd onderscheidende architectuur te leveren. We doen het op onze eigen manier. En dat is ook precies hoe ik ben.”